Zadziwiają mnie moje sny. Zadziwia mnie, z jakim przekonaniem i z jaką zapamiętałością wychodzą mi na przeciw ze swoimi metaforami. Wychodzą niekiedy przed szereg, wyprzedzają rozmowy. A może po prostu idą na pierwszy ogień, by pozwolić pojąć to i owo. A może po prostu mówią nie do mnie?
Czuję, że jestem spóźniona. Gdzieś już się dobrze bawią, a ja ciągle jeszcze w przedsionku. Na klatce schodowej zaledwie.
Dziś się wprowadziliśmy - nie wiem, dlaczego rodzice kupili to mieszkanie, jak w Dobie Kryzysu udało im się sprzedać poprzednie i dlaczego nic o tym nie wiedziałam. Nagle postawiono mnie przed zakupem dokonanym. I tak tu stoję na klatce schodowej i czekam, i obserwuję.
Zabawa trwa, mam udać się na górę. Oczom moim jawi się jednak przedziwna scena: dwaj mężczyźni - dystyngowani dżentelmeni w czarnych jak noc smokingach i cylindrach - stoją zwróceni do mnie tyłem, z wyciągniętymi za siebie dłońmi. Z kuchni wyłania się tęga jejmość, nerwowym gestem wygładza poły błękitnego fartucha, zapewniając, że "już, już, panowie, zaraz będzie gotowa!" Archetyp matki podbiega do dżentelmenów i oddaje się w ich ręce. Kobieta natychmiast zamienia się w lalkę, a mężczyźni rozpoczynają osobliwy pochód. Ciągnięta za nogi uderza głową o każdy stopień. Nie milknie ani na chwilę - zapewnia - siebie, mnie, mężczyzn - że to nic (Bang!), że nic jej nie będzie (Bang!), nie grozi (Bang!), ból jest do zniesienia. U szczytu schodów pada bez ruchu w kałuży krwi. Żyje, do jutra się wyliże.
Nie przeraża mnie okrucieństwo Kafkowskich egzekutorów, niespecjalnie też współczuję lalce. Wiem, że nie jestem tylko obserwatorem tego spektaklu. Przede wszystkim jestem w nim ofiarą, jestem sprawcą i egzekutorem.
Trudno jest ośmielić się być mądrym, a niezmierną sztuką jest pozwolić sobie na popełnianie błędów. Można ich nie popełniać - grzesząc zaniechaniem - ale do czego się tu wtedy ośmielać? Bo błąd z mądrością chodzą parami. Zaniechanie to zaprzeczanie: temu, że jesteśmy omylni, niedoskonali, wadliwi niekiedy. Temu, że jesteśmy ludźmi, że jesteśmy sobą. Tylko, aż. I jak tu się rozwijać, jak tu kochać innych, nie kochając siebie? Bo i te dwie miłości idą w parze.
Gdy źle, niech źle będzie! Błąd niech przyjmie imię błędu, ból bólu, a złość złości! Jak śpiewa Grzegorz Turnau:
"czasem muszę być zły
na młodość, na deszcze, na ciebie,
na teatr i na niespełnienie,
pozory mądrości i to, czego nie wiem,
na każde twoje milczenie"
Friday, March 20, 2009
Thursday, March 19, 2009
Thoughts Suspended: A Journey
Czy byłaby to podróż, partia brydża, wyścig czy scena, znacząco niewielu nazwałoby siebie mistrzami w swej dziedzinie zażywania i przeżywania życia. Jeszcze mniej jest nimi naprawdę. Naturszczykami rodzimy się i umieramy, z większym lub mniejszym współczynnikiem porażek do zwycięstw, zwycięstw do porażek. Zdarzyć się może (i zwykle się zdarza), że nie mamy wielkiego wpływu na to, co nas spotyka. Nadany jest nam za to przywilej decydowania, jak te spotkania przyjmiemy, jakie skarby (te miłe i te bolesne, a wszystkie jakże wartościowe) zasuszymy między stronicami drogiej sercu książki. I tak od deski do deski, aż stanie się prawdziwie nasza i prawdziwie kochana.
Subscribe to:
Posts (Atom)