Friday, March 20, 2009

Niewypowiedziane nie znika, zaprzeczone istnieje nie mniej.

Zadziwiają mnie moje sny. Zadziwia mnie, z jakim przekonaniem i z jaką zapamiętałością wychodzą mi na przeciw ze swoimi metaforami. Wychodzą niekiedy przed szereg, wyprzedzają rozmowy. A może po prostu idą na pierwszy ogień, by pozwolić pojąć to i owo. A może po prostu mówią nie do mnie?

Czuję, że jestem spóźniona. Gdzieś już się dobrze bawią, a ja ciągle jeszcze w przedsionku. Na klatce schodowej zaledwie.
Dziś się wprowadziliśmy - nie wiem, dlaczego rodzice kupili to mieszkanie, jak w Dobie Kryzysu udało im się sprzedać poprzednie i dlaczego nic o tym nie wiedziałam. Nagle postawiono mnie przed zakupem dokonanym. I tak tu stoję na klatce schodowej i czekam, i obserwuję.
Zabawa trwa, mam udać się na górę. Oczom moim jawi się jednak przedziwna scena:
dwaj mężczyźni - dystyngowani dżentelmeni w czarnych jak noc smokingach i cylindrach - stoją zwróceni do mnie tyłem, z wyciągniętymi za siebie dłońmi. Z kuchni wyłania się tęga jejmość, nerwowym gestem wygładza poły błękitnego fartucha, zapewniając, że "już, już, panowie, zaraz będzie gotowa!" Archetyp matki podbiega do dżentelmenów i oddaje się w ich ręce. Kobieta natychmiast zamienia się w lalkę, a mężczyźni rozpoczynają osobliwy pochód. Ciągnięta za nogi uderza głową o każdy stopień. Nie milknie ani na chwilę - zapewnia - siebie, mnie, mężczyzn - że to nic (Bang!), że nic jej nie będzie (Bang!), nie grozi (Bang!), ból jest do zniesienia. U szczytu schodów pada bez ruchu w kałuży krwi. Żyje, do jutra się wyliże.
Nie przeraża mnie okrucieństwo Kafkowskich egzekutorów, niespecjalnie też współczuję lalce. Wiem, że nie jestem tylko obserwatorem tego spektaklu. Przede wszystkim jestem w nim ofiarą, jestem sprawcą i egzekutorem.

Trudno jest ośmielić się być mądrym, a niezmierną sztuką jest pozwolić sobie na popełnianie błędów. Można ich nie popełniać - grzesząc zaniechaniem - ale do czego się tu wtedy ośmielać? Bo błąd z mądrością chodzą parami. Zaniechanie to zaprzeczanie: temu, że jesteśmy omylni, niedoskonali, wadliwi niekiedy. Temu, że jesteśmy ludźmi, że jesteśmy sobą. Tylko, aż. I jak tu się rozwijać, jak tu kochać innych, nie kochając siebie? Bo i te dwie miłości idą w parze.
Gdy źle, niech źle będzie! Błąd niech przyjmie imię błędu, ból bólu, a złość złości! Jak śpiewa Grzegorz Turnau:
"czasem muszę być zły
na młodość, na deszcze, na ciebie,
na teatr i na niespełnienie,
pozory mądrości i to, czego nie wiem,
na każde twoje milczenie"

No comments:

Post a Comment