Sunday, May 23, 2010

Wbrew powszechnym mniemaniom, osoba, która straciła kogoś bliskiego, nie gryzie. Nie płacze bez ustanku, nie wije się w konwulsjach, nie przeklina świata i jego niesprawiedliwości. Nie zaraża swą rozpaczą, nie wypuszcza z siebie demonów. Nie pragnie odosobnienia - rozpacz nie jest przecież kotem, który by odejść w wieczne zapomnienie, skrywa się przed światem.
Choć tak jak kotu, potrzeba jej uwagi i odrobiny ludzkiego ciepła.
Śmierć kogoś bliskiego kradnie poczucie bliskości. Kradnie? Może po prostu odbiera coś, co nigdy nie należało do nas. Bo przecież życie tak zaczynamy, jak i kończymy samotni. Ofiarowuje nam w zamian niespodziewany i raczej ciężki podarunek - świadomość własnej śmiertelności. Bryłę bezwartościowego żeliwa, która ciąży jak kula u nogi tak długo, jak długo nie będziemy chcieli chwycić do ręki narzędzi. Kowale własnego losu.

Monday, May 3, 2010

Wczesne, amorficzne lata minęły. I choć życie wciąż pełne jest Początków, Końców jest coraz więcej i Nic nie jest Na Zawsze

Ile to już czasu? Prawie 8 miesięcy życia, którego sobie nie wyobrażałam. Gdybym znała wcześniej drogę, którą przyjdzie mi przejść, nie uwierzyłabym, że będę pisać o niej z takim spokojem. Pamiętam, powtarzałam przecież - "nie, tego bym nie przeżyła", "nigdy w nikogo i w nic bym już nie uwierzyła". Ale żyję, ale jeszcze trochę wierzę.
Choć nie bezgranicznie, bo wiem, że nie mamy nic na zawsze. Bywam smutniejsza i bardziej cyniczna. Tęsknię za bliskością i bardziej niż kiedykolwiek boję się śmierci.
Ale żyję, ale jeszcze trochę wierzę.
Gdybym miała wrócić i wybrać inną drogę, nie zrobiłabym tego. Bo ufam, że jest tak, jak być powinno. Wróciłabym tylko na chwilę, na jeden dotyk dłoni więcej, na jedno "nie bój się, jestem przy tobie". Wróciłabym, by szeptać "przysięgam, będę sobą - tym, kim zawsze chciałeś, żebym była". Szeptać tak długo, aż uwierzę własnym słowom.