Ile to już czasu? Prawie 8 miesięcy życia, którego sobie nie wyobrażałam. Gdybym znała wcześniej drogę, którą przyjdzie mi przejść, nie uwierzyłabym, że będę pisać o niej z takim spokojem. Pamiętam, powtarzałam przecież - "nie, tego bym nie przeżyła", "nigdy w nikogo i w nic bym już nie uwierzyła". Ale żyję, ale jeszcze trochę wierzę.
Choć nie bezgranicznie, bo wiem, że nie mamy nic na zawsze. Bywam smutniejsza i bardziej cyniczna. Tęsknię za bliskością i bardziej niż kiedykolwiek boję się śmierci.
Ale żyję, ale jeszcze trochę wierzę.
Gdybym miała wrócić i wybrać inną drogę, nie zrobiłabym tego. Bo ufam, że jest tak, jak być powinno. Wróciłabym tylko na chwilę, na jeden dotyk dłoni więcej, na jedno "nie bój się, jestem przy tobie". Wróciłabym, by szeptać "przysięgam, będę sobą - tym, kim zawsze chciałeś, żebym była". Szeptać tak długo, aż uwierzę własnym słowom.
No comments:
Post a Comment