Tej nocy niełatwo jest zasnąć. Gdybym pozwoliła głowie spocząć na poduszce, sen przyszedłby pewnie od razu. Ale ja nie chcę spać. Nie, kiedy noc pachnie zbyt pięknie, zbyt 'tak-jak-trzeba-aby-noc-pachniała'. Jakby wspomnienie z dawna odebranego świata powracało, by wypełnić przestrzeń między Niebem i Ziemią. Jakby każdy oddech odurzał świadomością. Samotnością. Wszystko to, co wikła, niewoli i niepokoi - śpi. Nie ma więzów, nie ma ludzi, nie ma dni i śmiem powątpiewać, czy płynie czas. Jakby ta cisza, ten zapach wilgotnej ziemi i drzew pozwalały być tylko z samą sobą i wyłącznie dla samej siebie. Być sobą. Bo przecież nie musi się być, nie musi się mieć. Nic się nie musi, nawet podziwiać tej nocy - Siostry Burzy, Świątyni Boga Rzeczy Małych. I oto jest wolność.
Właśnie zdałam sobie sprawę, że wyczyniam to samo wąchanie już parę dobrych lat... Kiedy cała moja rodzina i, jak się zdaje, cała wieś śpi. Myślałam, że tylko ja jestem takim dziwolągiem :) Znajduję w tym zapachu niewypowiedziane obietnice nieznanych chwil, miejsc, ludzi... Lewis powiedziałby - przebłysk naszego DOMU.
Zapisałam sobie te słowa i każdej Siostry Burzy wspominam je z uśmiechem. Trochę smutnym. I piszę krótką wiadomość, że tu, na Podkarpackiej, nastała Siostra Burzy. I choć tych kilkaset kilometrów stąd noc zapewne nie jest tą samą i nie czujemy jednego zapachu wilgotnej ziemi, to i tak doświadczamy tego samego: 'Co? Ty też? A ja myślałem, że tylko ja jeden.'* I oto jest tęsknota za przyjacielem.
*C. S. Lewis
Sunday, June 28, 2009
Friday, June 12, 2009
O prefiksach
Wyfrunęło ze mnie kiedyś pewne zdanie. Chciałam rozpocząć je wierszem (bo przecież nie "zwieńczyć nim wiersz", skoro padło pierwsze), ale tak się zdarzyło, że utknęłam. Odkryłam, że "zapisać", a "napisać" to dwie różne sprawności. A ja, niestety, tej drugiej nie opanowałam. I tak zdanie przetrwało bez nadpisu:I już mnie to nie prze- i już nie ob-raża.
Może nie było jeszcze gotowe. Może było bez znaczenia (większego). Może nie znajdywało sytuacji do odzwierciedlenia. Z całą pewnością jednak, to ja musiałam dojrzeć - przemyśleć, przeżyć, stawić czoła.
I to mnie od dzisiaj prze-ob-raża.
Thursday, June 4, 2009
O tym, jak Studzienki wiedziały, a Holden skakał
Obrazek ten podebrałam cichaczem Ondrejowi; przeczuwałam, że przedstawia Małego Księcia. Ale to nie błękit krwi mnie urzekł, a smutek błękitnego spojrzenia. Tak niejednoznacznego.Ewa: I love his eyes... They're saying: 'So, it's happening...' As if there was no way back...
Ondrej: That innocent look of knowledge and accusation.. No, he doesn't want to go back .. not yet!
Chyba co innego nami targa, skoro wyczytaliśmy z tych błękitnych studzienek dwa skrajnie różne pragnienia... Zgodziliśmy się co do jednego, ale to, co Ondrej nazwał wiedzą, ja nazwałabym świadomością.
Dla mnie Błękitne Studzienki niedawno zaryzykowały przyjście na świat. Zadziwiły się nim, chłonąc każdy szczegół, spoglądając to w górę - ku niebu, to w dół - na swe pierwsze kroki ("Nie mam nic przeciwko upadaniu. Proszę tylko, pomagaj mi wstawać i iść dalej"). Dziś usłyszały, że to już czas. Czas, by dorosnąć.
Dokładnie dwa miesiące temu wyśniłam ten sen: http://wonderspaces.blogspot.com/2009/03/world-that-shrank.html
Dwa miesiące i jeden dzień temu rozmyślałam o Holdenie Caulfieldzie - tym buszującym w zbożu, by uchronić roześmiane dzieci przed upadkiem prosto w przepaść, upadkiem prosto w dorosłość.
Smutek w głębi Błękitnych Studzienek to świadomość. To: "Mówisz, że już czas. Też to czuję. Nie mam nic przeciwko spadaniu, ale proszę, czekaj na mnie, tam w dole, i pomóż mi się pozbierać."
Subscribe to:
Posts (Atom)