Obrazek ten podebrałam cichaczem Ondrejowi; przeczuwałam, że przedstawia Małego Księcia. Ale to nie błękit krwi mnie urzekł, a smutek błękitnego spojrzenia. Tak niejednoznacznego.Ewa: I love his eyes... They're saying: 'So, it's happening...' As if there was no way back...
Ondrej: That innocent look of knowledge and accusation.. No, he doesn't want to go back .. not yet!
Chyba co innego nami targa, skoro wyczytaliśmy z tych błękitnych studzienek dwa skrajnie różne pragnienia... Zgodziliśmy się co do jednego, ale to, co Ondrej nazwał wiedzą, ja nazwałabym świadomością.
Dla mnie Błękitne Studzienki niedawno zaryzykowały przyjście na świat. Zadziwiły się nim, chłonąc każdy szczegół, spoglądając to w górę - ku niebu, to w dół - na swe pierwsze kroki ("Nie mam nic przeciwko upadaniu. Proszę tylko, pomagaj mi wstawać i iść dalej"). Dziś usłyszały, że to już czas. Czas, by dorosnąć.
Dokładnie dwa miesiące temu wyśniłam ten sen: http://wonderspaces.blogspot.com/2009/03/world-that-shrank.html
Dwa miesiące i jeden dzień temu rozmyślałam o Holdenie Caulfieldzie - tym buszującym w zbożu, by uchronić roześmiane dzieci przed upadkiem prosto w przepaść, upadkiem prosto w dorosłość.
Smutek w głębi Błękitnych Studzienek to świadomość. To: "Mówisz, że już czas. Też to czuję. Nie mam nic przeciwko spadaniu, ale proszę, czekaj na mnie, tam w dole, i pomóż mi się pozbierać."
jak dla mnie Mały Książę widzi coś nieuknionego, przed czym nie da się uciec. ale nie jest przerażony. jak taki stoik. co ma być, to będzie.
ReplyDelete