Tej nocy niełatwo jest zasnąć. Gdybym pozwoliła głowie spocząć na poduszce, sen przyszedłby pewnie od razu. Ale ja nie chcę spać. Nie, kiedy noc pachnie zbyt pięknie, zbyt 'tak-jak-trzeba-aby-noc-pachniała'. Jakby wspomnienie z dawna odebranego świata powracało, by wypełnić przestrzeń między Niebem i Ziemią. Jakby każdy oddech odurzał świadomością. Samotnością. Wszystko to, co wikła, niewoli i niepokoi - śpi. Nie ma więzów, nie ma ludzi, nie ma dni i śmiem powątpiewać, czy płynie czas. Jakby ta cisza, ten zapach wilgotnej ziemi i drzew pozwalały być tylko z samą sobą i wyłącznie dla samej siebie. Być sobą. Bo przecież nie musi się być, nie musi się mieć. Nic się nie musi, nawet podziwiać tej nocy - Siostry Burzy, Świątyni Boga Rzeczy Małych. I oto jest wolność.
Właśnie zdałam sobie sprawę, że wyczyniam to samo wąchanie już parę dobrych lat... Kiedy cała moja rodzina i, jak się zdaje, cała wieś śpi. Myślałam, że tylko ja jestem takim dziwolągiem :) Znajduję w tym zapachu niewypowiedziane obietnice nieznanych chwil, miejsc, ludzi... Lewis powiedziałby - przebłysk naszego DOMU.
Zapisałam sobie te słowa i każdej Siostry Burzy wspominam je z uśmiechem. Trochę smutnym. I piszę krótką wiadomość, że tu, na Podkarpackiej, nastała Siostra Burzy. I choć tych kilkaset kilometrów stąd noc zapewne nie jest tą samą i nie czujemy jednego zapachu wilgotnej ziemi, to i tak doświadczamy tego samego: 'Co? Ty też? A ja myślałem, że tylko ja jeden.'* I oto jest tęsknota za przyjacielem.
*C. S. Lewis
No comments:
Post a Comment