Sunday, May 23, 2010

Wbrew powszechnym mniemaniom, osoba, która straciła kogoś bliskiego, nie gryzie. Nie płacze bez ustanku, nie wije się w konwulsjach, nie przeklina świata i jego niesprawiedliwości. Nie zaraża swą rozpaczą, nie wypuszcza z siebie demonów. Nie pragnie odosobnienia - rozpacz nie jest przecież kotem, który by odejść w wieczne zapomnienie, skrywa się przed światem.
Choć tak jak kotu, potrzeba jej uwagi i odrobiny ludzkiego ciepła.
Śmierć kogoś bliskiego kradnie poczucie bliskości. Kradnie? Może po prostu odbiera coś, co nigdy nie należało do nas. Bo przecież życie tak zaczynamy, jak i kończymy samotni. Ofiarowuje nam w zamian niespodziewany i raczej ciężki podarunek - świadomość własnej śmiertelności. Bryłę bezwartościowego żeliwa, która ciąży jak kula u nogi tak długo, jak długo nie będziemy chcieli chwycić do ręki narzędzi. Kowale własnego losu.

No comments:

Post a Comment