Może książki kochamy, bo książka daje nam ucieczkę w inne życie, inny świat? I nie jest istotne – lepszy, czy gorszy – ważne, że inny, odrębny, nie nasz. Piękna to i pożyteczna ucieczka od rzeczywistości. I nie dość tego – daje poczucie kontroli, zaczęcia i doprowadzenia czegoś do końca, przeżycia od deski do deski. Ot, żyje się i rozdział zamknięty. Żyje się dalej, bach – kolejny.
A ja jak nie czytam, to nie czytam wcale. A jak czytam – to kompulsywnie.
I tak „Wielki Gatsby” przeplata się z „Księgą Rodzaju”, „Z Bogiem albo bez Boga” (wolałabym to pierwsze) i „Metaforami w naszym życiu”. A kiedy Gatsby dokonuje żywota, wykańczam z dawna odłożoną „Jak trwoga, to do bloga” i już myślę o wieczornym „Przebudzeniu”. A tam jeszcze cztery inne, boleśnie niedokończone czekają i tylko (w)kurzyć się mogą moją na później ich odkładalnością. A tu jeszcze „Bóg rzeczy małych” czeka na odebranie i zachwyt, tym pewniejszy, bo polecony „na kiedyś, kiedykolwiek, nie na koło, przypomniała mi się, piękny tekst”. I „Cztery miłości”, wynik nieznośnego zbiegu okoliczności, który leczy.
Może książki kochamy, bo książka czeka? Jest zawsze, niezmiennie, na półce, poduszce, w torebce. Do niej uciekamy, poznajemy ją w biedzie. Bo mówi, mówi szeptem i tylko do nas. A nam, przecież, tak tej egoistycznej wyłączności na świat cały potrzeba…
No comments:
Post a Comment